অসমীয়া সংগীতৰ কালজয়ী সৃষ্টি ‘মায়াবিনী’ৰ গভীৰ আধ্যাত্মিক অর্থ উন্মোচন কৰাৰ চেষ্টাত, শিল্পী জুবিন গাৰ্গৰ মৃত্যুৰ পাছত মাজুলীৰ শ্ৰীশ্ৰী দক্ষিণপাট সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ শ্ৰীশ্ৰী ননীগোপাল দেৱ গোস্বামীয়ে এই গীতৰ আধ্যাত্মিক দৰ্শনৰ সন্ধান কৰিছে। গীতটোকে জুবিনে পাৰ্থিৱ প্ৰেম আৰু আধ্যাত্মিকতা উভয়ে উপলব্ধি কৰাবৰ বাবেই রচনা কৰিছে। ‘মায়াবিনী ৰাতিৰ বুকুত’ অংশটোক আধ্যাত্মিক দৃষ্টিভংগীত অন্ধকাৰৰ ৰূপত চিহ্নিত কৰি, বহুত গুরুত্ব দিয়া হৈছে। সত্ৰাধিকাৰগৰাকীৰ মতে, এই ‘অন্ধকাৰ’ত দেখা অব্যালম্বী ‘তোমাৰ ছবি’ হৈছে পৰমাত্মা কৃষ্ণৰ প্ৰতিচ্ছবি।
জুবিন গাৰ্গে মায়াৰ বন্ধন ত্যাগ কৰি পৰমেশ্বৰৰ সান্নিধ্যৰ উপলব্ধি কেনেকৈ লাভ কৰিব পাৰি, তাৰে এক ফাঁক খুলি দিছে। ‘পোহৰ’ আৰু ‘সূৰ্য’ৰ আৱৰণে, জ্ঞানেৰে আলোকিত হোৱাৰ কল্পনাৰ মাধ্যমেও মনৰ অজ্ঞানতাৰ অন্ধকাৰৰ সমুদায়ৰ পৰা মুক্তৰূপে উত্থানৰ পক্ষে সপোন দেখাইছে। এই দৃষ্টিটো গীতৰ সৃষ্টিকাৰীজনক এগৰাকী আধ্যাত্মিক সাধক হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰি, সংগীতৰ মাজত নতুন চিন্তাৰ আলো প্ৰদান কৰিছে। গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু সঠিক বিশ্লেষণৰ ফলত ‘মায়াবিনী’ হৈছে অসমীয়া সংগীতৰ এক একান্ত প্ৰতিনিধিত্বকারী সৃষ্টি।
About the Author
